Back to Workforce

รู้สึกอึดอัดหลังจากกลับมาทำงานในรอบ 1 ปี

เพิ่งเริ่มงานใหม่ได้ในไม่ถึงสัปดาห์ ก็เริ่มรู้สึกหมดใจรัก (passion) เลย

งานที่ทำเป็นลักษณะการตอบแชทลูกค้า ให้บริการลูกค้าในภาษาไทย แต่พอเราได้ไปลองดูในสนามจริง กลับพบว่าไม่ใช่ มันเป็นงานที่ใช้ภาษาอังกฤษเกือบ 100% ส่วนลูกค้าภาษาไทยหาได้ยากมาก

เรื่องการสอนงานก็เหมือนกัน เป็นอะไรที่ยากสุด ๆ เพราะว่าต้องมาเรียนรู้ใหม่ มันดูเหมือนจะง่าย ก็แค่เรียนรู้งาน

แต่สิ่งที่เกิดขึ้นจริงคือ คนสอนงานแค่อ่าน ๆ ตามเอกสารให้เราฟัง ไม่ได้มีเนื้อหาสำหรับการสอนเลยแต่อย่างใด ไม่มีสไลด์ presentation ให้จับใจความ แค่อ่านเอกสาร 4-5 หน้าแล้วให้ไปทำความเข้าใจกันเอง

ทุกวันหลังจากเรียนจบ ก็จะมีการทดสอบประจำวัน ใช่ค่ะ เรื่องที่อ่านให้พนักงานใหม่ฟังในวันนั้นก็เอามาสอบกันเลย โชคดีหน่อยที่อนุญาตให้เปิดหาข้อมูลได้ ส่วนเพื่อนอีก 2 คนนั้น Work from home เลยต้องอาศัยการเปิดบันทึกที่จดกันเอาเอง

เริ่มรู้สึกเครียดสุด ๆ เพราะว่ามีแค่เด็กไทย 1 คน (ก่อนหน้านั้นมี 2 คน แล้วลาออกไปแล้วภายในระยะเวลาไม่ถึง 1 เดือน) แล้วล่าสุด น้องเด็กไทยคนนั้นก็ทนไม่ไหว อยากลาออก

มีวันหนึ่งเป็นการทดสอบการทำงาน ก็คือแชทโต้ตอบ เราก็ทักทายไปแบบควายจูงควายเหมือนที่ช่อพูด แต่สิ่งที่อีคนสอนงานมันทำคือบอกว่า อันนี้หัก 5 คะแนนเพราะประโยคเริ่มต้นไม่ถูกต้อง

คืออะไร ? กูเพิ่งเรียนรู้เนื้อหา ยังไม่ได้เรียนรู้เรื่องกระบวนการ แล้วมึงมาหักคะแนนกูเพื่อ ?

อันนี้เป็นอะไรที่รับไม่ได้ เราไม่ผิด แต่มาโยนความผิดแล้วหักคะแนนกูเฉย

จนสุดท้ายคนสอนงานต้องแชร์ไฟล์ excel ให้ว่าเราควรก๊อปปี้อันไหนไว้ใช้

แต่มันเสียความรู้สึกไปแล้ว เข้าใจป่ะ

ส่วนตัวเราแล้วคิดว่าเราสามารถทำงานตอบแชทอะไรพวกนี้ได้ แต่สิ่งที่เรากังวลและหนักใจคือเรื่องเนื้อหางาน ภายในระยะเวลาการสอนงาน 10 วัน อัดทุกอย่าง เราคงเป็นบ้าไปก่อน

ล่าสุดก็ยังหาบ้านเช่าไม่ได้ หาบ้านเช่าในปีนังดูเหมือนจะง่าย ค่าครองชีพถูก แต่เปล่าเลย การขนส่งสาธารณะติดลบ ไปสอบถามเพื่อน ๆ ก็ได้ความว่า ทุกคนขับรถมาทำงาน

แย่วะ สัญญางานตั้ง 2 ปี เราจะอยู่ถึงไหมเนี่ย